31.08.2005 23:25 | TÓNLIST
BELL ORCHESTRE
Ég veit ekki hvort ég er eitthvað eftirá en ég var að næla mér í plötu með bandi sem kallast Bell Orchestre. Band frá Montreal sem ætti að segja ýmislegt. Veit ekki hvað í 
ósköpunum er að gerast þarna í Montreal en það virðist endalaust af góðu efni koma þaðan. Svo þegar ég kíkti þarna í vor þá var ekki ein einasta af þessum sveitum að spila, fuss.. en nóg um það.
Það sem vakti sennilega fyrst áhuga minn á þessu bandi var að Richard Parry, nördalegi bassaleikarinn í Arcade Fire, er einmitt líka í þessari sveit. Platan nefnist Recording A Tape the Colour of the Light og er ekki beint það sem ég átti von á. Ég held að ég verði að fullyrða að þetta er bara eitt besta póstrokk sem ég hef heyrt frá því Lift Your Skinny Fists með Godspeed You Black Emperor! kom út.
Svona ef ég reyni að lýsa þessu þá er þetta instrumental rokk oft með hröðum takti, svakalegum strengjum og ótrúlega kraftmikið. Þetta getur svo dottið niður í rólega og þægilega kafla og er sennilega mun glaðlegra en flest rokk af þessari tegund. Stundum verður þetta jafnvel svolítið jazzað og skemmtilegt. Lagið The Upwards March gæti alveg verið lag með Gybe og ætti það að segja allt sem segja þarf! Því segi bara húrra fyrir Bell Orchestre sem kemur með þessa frábæru plötu þegar ég var búinn að afskrifa póstrokkið.... í bili.
Ég læt hérna fylgja með tvö lög. Fyrr lagið kom út á EP sem seldur var á tónleikum með bandinu. Á plötunni sjálfri er þetta lag svo í tveimur hlutum en það er samt nauðsynlegt að hlusta á báða hlutana svo ég læt frekar EP-útgáfuna fylgja. Seinna lagið er svo af sjálfri plötunni og ætti að gefa ágætis mynd af henni.
25.08.2005 23:38 | TÓNLIST
NOKKRAR SKEMMTILEGAR PLÖTUR..
Það hafa nokkrar skemmtilegar poppplötur komið út á þessu ári. Fyrst má sennilega nefna 
In Case We Die með Architecture In Helsinki, svo kom þessi fína plata frá bandi sem kallar sig Magic Numbers og nú er að koma ný plata frá Stars. Þetta eru allt mjög góðar plötur og síðustu vikur hef ég verið að hlusta á Magic Numbers sem er þrusu hresst band sem kom mér á óvart. Það er kannski óþarfi að skrifa mikið um þau þar sem annar hver maður virðist vera búinn að því en lögin þeirra eru skemmtilega uppbyggð og taka oft aðra stefnu í lokin. Annað en týpísk verse-chorus-verse popplög.
Svo er það platan frá Stars sem heitir Set Yourself on Fire, þetta er mjög þægilegt og sykrað popp sem þarf ekki mikla hlustun og síast inn strax. Kannski ekkert það frumlegasta í heimi en það er líka bara ágætt. Fyrir þá sem vita ekkert hvaða band þetta er þá má kannski líkja þessu við Camera Obscura og ef fólk veit ekki hvaða band það er heldur þá er kannski hægt að líkja þessu mjög gróflega við Belle & Sebastian.
Hérna er svo fínt lag handa ykkur með skemmtilegum texta.
09.08.2005 22:15 | ALMENNT
DULARFULLI VINURINN
Þeir sem lásu færsluna hér fyrir neðan sáu að ég á einhvern dularfullan vin sem sendi mér disk með Jack Johnson. Ég verð að viðurkenna að ég var ekki alveg jafn hissa þegar ég rak augun í nýtt umslag í pósthrúgunni í dag. Var ekki lengi að sjá að þarna var greinilega sama rithönd á ferðinni. Ég flýtti mér því ekki eins mikið upp til að gá hvað þetta væri eins og síðast og rölti niður og tók þvottinn af snúrinni fyrst.
Þegar ég kom upp og setti diskinn í heyrði ég að þetta var sami kappi, Jack Johnson, en önnur plata með honum. Frumlegt? Haa.. nei ekkert sérstaklega. Verð að játa að ég varð fyrir frekar miklum vonbrigðum með þennan annars ágæta nýja vin minn.
03.08.2005 03:03 | TÓNLIST
MELLON COLLIE AND THE INFINITE SADNESS
Held að það sé kominn tími til að skrifa um eina af mínum uppáhalds plötum frá upphafi. Ég held að þetta sé fyrsta alvöru platan sem ég eignaðist og það var á þeim tímum sem mp3 
var varla þekkt og maður hafði sömu plötuna í spilaranum í marga mánuði áður en maður keypti sér nýja. Ég ætla fullyrða að þetta sé ein besta tvöfalda plata sem hefur verið gefin út, það er ekki eitt lélegt lag á henni og hún virkar jafn vel í dag eins og þegar hún kom út. Alltaf annað slagið dreg ég hana upp og hlusta vel á hana og sjaldan hefur hún átt eins vel við og núna og best að leyfa henni að rúlla næstu dagana.
Eins og flest annað sem Smashing Pumpkins hafa sent frá sér þá á Billy Corgan mestan heiðurinn að henni enda maðurinn einn sá frekasti en jafnframt sá duglesti. Textarnir að sjálfsögðu allir um hann þar sem hann skiptist á að gráta af sorg og öskra af reiði.
Þessi plata á marga hittara en það er eitt lag sem ég kunni ekki að meta fyrr en seinna enda fer ósköp lítið fyrir því þar sem það er síðasta lagið á seinni diskinum. Það er lagið "Farewell and Goodnight" og þótt ótrúlegt megi virðast hefur Corgan leyft öðrum meðlimum að syngja smá með sér í þessu lagi sem gerir það aðeins frábrugðið en mjög fallegt.